Όλο και πιο έντονα το κράτος προσπαθεί μέσα από τηλεοπτικά - ραδιοφωνικά σποτάκια στα media να πείσει τον κόσμο να αποκτήσει οικολογική συνείδηση, να ανακυκλώνει περισσότερα σκουπίδια, να μην χρησιμοποιεί άσκοπα και αλόγιστα ηλεκτρικό ρεύμα. Μπορεί όμως από μόνη της η ατομική ευθύνη, που σίγουρα είναι επιβεβλημένη, να αποτελέσει την λύση στα περιβαλλοντολογικά προβλήματα; Σίγουρα όχι. Εάν το κράτος προσπαθεί να επενδύσει τόσα στην οικολογική συνείδηση των πολιτών , καλά θα έκανε να σκεφτόταν πώς θα δώσει το καλό παράδειγμα , πράγμα που βρίσκεται πολύ μακριά από την πραγματικότητα..
Βρήκα κάποια στοιχεία που πραγματικά είναι αξιοσημείωτα: Τα πλέον ενεργοβόρα αναδεικνύονται τα 200.000 κτήρια δημοσίων υπηρεσιών που τους αναλογεί το 43% της κατανάλωσης της ενέργειας.
Κανένα υπουργείο δεν διαθέτει εσωτερικό σύστημα ανακύκλωσης, έστω χαρτιού , ενώ αρκετές είναι οι περιπτώσεις που ούτε εξωτερικά δεν συναντάμε κάποιον μπλε κάδο έστω.
Μπορεί το ΥΠΕΧΩΔΕ να διαφημίζει ότι ‘τίποτα δεν πάει χαμένο’ αλλά στην πραγματικότητα ούτε το ίδιο δεν χρησιμοποιεί ανακυκλωμένο χαρτί για τις εκτυπωτικές ανάγκες του. Πόσο μάλλον το υπουργείο παιδείας…
Ενδιαφέρον προκαλούν και τα στοιχεία που δείχνουν τι ενέργεια χρησιμοποιούν τα δημόσια κτήρια, στοιχεία που περιέχονται στο σχέδιο Ενεργειακής Απόδοσης του Κέντρου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, στο οποίο μελετάται πώς μέχρι το 2016 η Ελλάδα θα πρέπει να έχει πετύχει εξοικονόμηση ενέργειας κατά 9%.
Σύμφωνα με τα στοιχεία λοιπόν το δημόσιο καταναλώνει το 31% της συνολικής ενέργειας στον τριτογενή τομέα παραγωγής (υπηρεσίες) και ο ιδιωτικός το 69%. Μάλιστα από τις 1.873 γιγαβατώρες που καταναλώνει ετησίως ο τομέας για θέρμανση, οι 1.098 αφορούν μόνο τα κτήρια γραφείων των δημοσίων υπηρεσιών . Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ενέργειας προέρχεται από πετρέλαιο και ηλεκτρική ενέργεια, δείχνοντας ότι οι Ανακυκλώσιμες Πηγές Ενέργειας συνεχίζουν να είναι στο περιθώριο.
Οικολογική συνείδηση καλό είναι να έχει ο καθένας μας και να προσπαθούμε όλοι να βοηθήσουμε. Όμως το οικολογικό πρόβλημα δεν μπορούμε να το βλέπουμε μόνο απο ανθρωπιστικό πρίσμα. Η πολιτική διάσταση του προβλήματος είναι το κλειδί της υπόθεσης. Στο καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής κράτος , επιχειρήσεις, βιομηχανίες και εργοστάσια θυσιάζουν τα πάντα στον βωμό του κέρδους, ακόμη όταν μιλάμε για πηγή ζωής. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μόνο η οικολογική συνείδηση σαν πρόταγμα του κράτους στον πολίτη αλλά η συνολική ανατροπή του συστήματος σαν απαίτηση του πολίτη απο/για το κράτος.
